نام‌نویسی
پس از تکمیل اطلاعات زیر، گذرواژه برای شما ارسال می‌شود.

گسترش شبکه های اجتماعی و دسترسی اکثریت جامعه به تلفن های هوشمند، به مثابه شمشیر دولبه است. به طوری که علیرغم جنبه های مثبتی همچون امکان دسترسی سریع به اخبار و مطالب سودمند و ارتباط با دوستان و آشنایانی که در نزدیکی ما نیستند، آفت هایی همچون گسترش شایعات و تاثیرات مخرب بر ارتباطات اجتماعی انسان ها نیز از تاثیرات منفی اجناب ناپذیر آن به شمار می روند.

در این میان یکی از جنبه های مخربی که کمتر مورد توجه قرار می گیرد، تاثیرات منفی بر روی زبان نوشتاری و نحوه نگارش مردم است. بسیاری از مردم بی آنکه به این مهم بیاندیشند، پیام های خود و دیگران را با اشتباهات فاحش املایی و نگارشی به اشتراک می گذارند. نکته عجیب اینکه اشخاصی که بعضا دارای مدارج عملی دانشگاهی هستند نیز مرتکب چنین اشتباهاتی می گردند. نگارنده بارها شاهد غلط های نگارشی و املایی از سوی اساتید دانشگاه و دبیران ادبیات و زبان فارسی بوده است؛ کسانی که خود در مراکز علمی و آموزشی به تربیت نسل های جدید می پردازند.

آیا این افراد، و در نگاهی کلی تر تمامی کاربران ایرانی شبکه های اجتماعی از میزان خسارتی که بر اثر بی دقتی ها و بی مبالاتی ها در نگارش و به اشتراک گذاری مطالب، به زبان فارسی وارد می کنند اطلاع دارند؟ آیا ما از تاثیر غلط های املایی و نگارشی موجود در متنی که قرار است به اشتراک بگذاریم و مشقتی که متولیان آموزش کشور برای اصلاح آن در نسل های بعدی متحمل خواهند شد واقفیم؟

جوابی که ما به سوالاتی از این قبیل می دهیم با میزان مسئولیت پذیری و اهمیتی که برای زبان مادری خود (یا زبانی که بوسیله آن با هموطن های خود ارتباط برقرار می کنیم) قائل هستیم رابطه مستقیم دارد.

در این یادداشت سعی خواهیم کرد چند اشتباه فراگیر نگارشی و املایی در میان افراد جامعه را مورد بررسی قرار دهیم. امیدواریم بتوانیم قدمی هر چند کوچک در خصوص حفظ زبان و خط رسمی کشورمان برداریم.

غلط های املایی:

  1. استفاده “ز” به جای “ذ” در کلمات: افعال مشتق از مصدر گذاشتن مانند “بگذار” و “گذاشتم” در زبان محاوره دچار شکستگی می شوند. یعنی یک یا چند حرف در راستای تلفظ سریع تر و راحت تر از این کلمات و افعال حذف می گردد. نکته ای که همواره باید در نظر داشت این است که شکستن کلمات باعث تغییر در املای آن ها نمی شود. بطور مثال نمی توان به جای “بذار” نوشت “بزار”. چرا که این فعل معادل محاوره ای فعل “بگذار” بوده و این فعل با “ذ” نوشته می شود.
  2. استفاده از “ن” به جای تنوین: درست است که تنوین اخیرا از زبان فارسی حذف شده اما این موضوع بدین معنا نیست که می توان الف و تنوین را با “ن” تعویض کرد. بنابراین نوشتن قیدهایی مانند اصلا، فعلا، قطعا و شرعا به صورت اصلن، فعلن، قطعن و شرعن به هیچ وجه درست نیستند.

غلط های نگارشی:

  1. استفاده از “ه” به جای کسره مابین مضاف و مضاف الیه و صفت و موصوف: در زبان فارسی مضاف و مضاف الیه و صفت و موصوف با کسره (و در مواردی با “ی”) به یکدیگر مرتبط می شوند. به طور مثال در عبارت “کتاب من” کتاب مضاف و من مضاف الیه و در عبارت “کتاب خوب” کتاب موصوف و خوب صفت است. بنابر دستور زبان فارسی استفاده از “ه” مابین مضاف/مضاف الیه یا صفت/موصوف غلط بوده و نگارش عباراتی مانند “کتابه من” و “کتابه خوب” از نظر دستوری کاملا اشتباه است.
  2. استفاده از کسره به جای “ه” بدل از فعل: در زبان محاوره فارسی، فعل “است” حذف شده و به “ه” تبدیل می شود. به طور مثال جمله “این کتاب شاهین است” در زبان محاوره به صورت “این کتاب شاهینه” نوشته می شود و نوشتن آن به صورت “این کتاب شاهینِ” کاملا غلط است. البته فاجعه بارتر از آن نوشتن این جمله به صورت “این کتابه شاهینِ” است که دیدن و تحمل کردن آن اعصابی پولادین می طلبد!
  3. استفاده از ضمه به جای حرف اضافه “را”: در زبان محاوره حرف اضافه “را” به “رو” و گاهی به “و” تبدیل می شود. مثلا جمله “کتاب را روی میز بگذار” به صورت “کتاب رو رو میز بذار” یا “کتابو رو میز بذار” نوشته می شود. بدین ترتیب تبدیل “رو” و “و” به ضمه و نگارش جمله فوق به صورت “کتابُ رو میز بذار” اشتباه است. (با توجه به توضیحات قبلی نیازی به اشاره به حالت اشتباه نوشتاری “بزار” نیست!)

شما همراهای همیشگی ویندوزسنتر چه غلطای املایی و نگارشی دیگه ای می شناسین؟ اونا رو باهامون به اشتراک بزار… آخ ببخشید!… “بذارین”!!

 

2 Responses

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Developed by Nasour Naghipour