نام‌نویسی
پس از تکمیل اطلاعات زیر، گذرواژه برای شما ارسال می‌شود.

در ابتدا لازم است بدانیم مستند یعنی چیزی که بدان استناد کند. سند یا دلیل. اصولاً عکاسی هنریست که در بحث عکاسی اجتماعی می توان به این مطلب اشاره کرد که جنبه های استنادی آن بسیار شدید می باشد. یعنی می توان از عکسها به عنوان اسناد و مدارک استفاده کرد . این جنبه اسنادی نسبت به هنرهای دیگر مثل نقاشی وجه بسیار مهمی برای عکاسی به شمار می رود . عکس های خانوادگی نیز می توانند عکاس مستند باشند. چرا که عکس شما سند و مدرکی است از یک اتفاق و شما می توانید از این عکس به عنوان سند استفاده کنید و به موضوع درون عکس خود استناد نمایید. چرا که عکس شما دارای کلیه اطلاعات مربوط به واقعه است.حتی علاوه بر مستند بودن عکس، جنبه های خبری ضعیفی نیز می توان در آن یافت. یعنی خبری مربوط به جمع شدن خانواده ای در یک مقطع زمانی و در یک محل خاص.

محصولات جدید فروشگاه ساری تک

شما ممکن است در کتاب های مختلف یا مقالات و حتی سخنرانی های متفاوتی به جای «عکاسی اجتماعی» با ترکیب «عکاسی مستند اجتماعی» برخورد کنید. اکنون شما می دانید که یک عکس خانوادگی نیز دارای جنبه های استنادی است. اما اصولا عکاسان اجتماعی از آن جایی که سعی دارند، کمترین تاثیرگذاری را بر موضوعی که از آن عکس می گیرند، داشته باشند. با استفاده از کلمه مستند در ترکیب «عکاسی مستند اجتماعی» تاکید بیشتری بر عدم دخل و تصرف خود در موضوع مورد عکسبرداری، دارند. این موضوع مهمی است که اختلاف و روشهای متفاوتی را در میان عکاسان برجسته اجتماعی در طول ده ها سال به وجود آورده است.

IMG10094182

به طور کلی، عکس اجتماعی به عکسی گفته می شود که موضوعات و اهداف اجتماعی در آن دارای حاکمیت و قدرت بیشتری باشند . با این تعریف و برای درک بیشتر آن به مثالی که در آغاز ذکر کردیم بر می گردیم، همان عکسی که شما از خانواده خود گرفته اید. عکسی که شما گرفته اید دارای وجوه استنادی بود. همچنین این عکس مربوط به یک موضوع اجتماعی است. یک خانواده که بخشی از یک جامعه است. حتی گفتیم که این عکس دارای وجوه خبری نیز هست. اما چه تفاوت هایی در بین این نگرش ها به یک عکس واحد وجود دارد؟ این تفاوت ها در اصول نیست. چرا که هر عکسی به دلیل مستند بودن دارای وجوه خبری نیز هست . البته این خبر می تواند دارای بخش های مختلفی از یک جامعه و دارای ارزشهای متفاوت خبری برای افراد باشد. مثلاً یک عکس خانوادگی اطلاعات خبری بسیار محدودی برای افراد خاصی در خود دارد که به جهت ارزش گذاری ممکن است اصلاً برای ما به عنوان خبر مطرح نشود. عکسهای مستندی که دارای ارزشهای خبری قویتری هستند و این اخبار از نظر عموم مردم به عنوان خبر پذیرفته می شود به سمت عکس های خبری سوق می یابد و عکسهایی که این پذیرش عمومی را نمی یابند عکسهایی هستند که در شکل استنادی آنها هیچگونه شکی وجود نخواهد داشت .
عموماً عکس های خبری دارای زمانهای کاربردی محدودتری نسبت به عکسهای اجتماعی و به طور کلی عکسهای مستند هستند . عکسهایی که لایه های نهان یک جامعه، افراد و مسائل آنها را مطرح می کنند، مسلماً دارای ارزشهای زمانی هستند اما دارای محدودیت کاربردی در یک زمان مشخص نیستند.
بیایید با چند مثال بهتر به این تفاوت بسیار ظریف بپردازیم. فکر کنید شما مجموعه ای از عکس هایی مربوط به یک اردوگاه مهاجرین افغانی تهیه کرده اید. این مجموعه به نوبه خود مجموعه ای است مستند. از طرف دیگر موضوع این مجموعه به مسائل انسانی و اجتماعی برمی گردد. بنابراین، مجموعه شما مجموعه ای است که در شاخه عکاسی اجتماعی جای می گیرد و اگر مجموعه شما با حمله نظامی آمریکا به افغانستان همزمان گردد. همین عکس ها می توانند وجوه خبری بیشتری به خود بگیرند. و دارای کارکردها و کاربردهای خبری نیز باشند.
به عبارت دیگر کلمه ی مستند می تواند به هر عکسی که توصیف حقیقی واقعیت باشد اطلاق شود چه این عکس دارای کارکردهای خبری بیشتر باشد یا دارای جنبه های اجتماعی بیشتر باشد .

۹۹۳۰۶۸۰۱۸۲۴۰۱۷۸۴۳۳۶۵
نگاهی به پیشینه عکاسی اجتماع

با آشکار شدن توانایی های عکاسی در اواخر قرن نوزدهم، شاخه ای از عکاسی که به عنوان «عکاسی اجتماعی» شناخته می شود، به وجود آمد. قبل از این زمان نیز عکس هایی با موضوعات اجتماعی گرفته می شدند اما این کوشش ها دارای یک وضعیت مستمر و مشخص نبود. شاید از اولین افرادی که به این موضوعات پرداختند بتوان از « اوکتاویوس هیل » و «رابرت آدامسون» نام برد. آنها در سال ۱۸۴۵ از کارگران عکاسی می کردند. موضوعی که حتی در سالهای ۱۹۹۰ نیز توسط عکاسان امروزی مثل «سباسیتائو سالگادو» تکرار شد. مثلاً عکاسی به نام «هنریک تونیز» از افرادی متعلق به طبقات مختلفی از جامعه در سالهای ۱۹۰۳ تا ۱۹۵۶ در استودیو خود عکاسی می کرد. این نوع عکاسی حتی به کشورهای مختلف و در گوشه و کنار دنیا نیز سرایت کرد. آمریکای جنوبی، اورشلیم، بیروت و … توسط عکاسان مختلف عکاسی شد. حتی این نوع عکاسی با نوعی از عکاسی توریستی، هم آمیختگی هایی داشتند و از یکدیگر جدا نبودند. حتی تعداد زیادی از این عکس ها در مجلات و نشریه های مختلف چاپ می شدند.

documentry-photography-33-lenzak
از سال ۱۸۶۰ یک کمپانی به نام آندروود اند آندروود عکاسانی را به سراسر دنیا گسیل می داشت تا از شرایط زندگی اجتماعی مردم عکاسی کنند. عکس هایی از لباس ها، خانه ها، رسوم سنتی آنها و … از سال ۱۸۷۱ به بعد حتی عکسهای اجتماعی توسط جامعه شناسان مورد استفاده علمی و تحقیقاتی قرار گرفت .
از این رو به کار گیری عکس های اجتماعی در مطبوعات از سال ۱۸۵۰ شروع شده بود و عکس ها در کنار مسائلی که بیشتر مربوط به علم جامعه شناسی بود، به کار گرفته می شدند. به تدریج به کارگیری این عکس ها در مطبوعات شکل پروژه ای به آنها داد و عکاسان بر روی یک موضوع به صورت متمرکز کار می کردند. «ژاکوب ریس» از اولین کسانی بود که در امریکا به روی موضوعات اجتماعی کار کرد . او برای پلیس کار می کرد و برای اثبات اطلاعاتی که گرد آوری می کرد، از دوربین عکاسی استفاده کرد.
سالها بعد «لوئیس هاین» در آمریکا و «آگوست ساندر» در اروپا از کارگران در حال کار عکاسی کردند و از آنها تصاویر پرتره گرفتند. در سال های ۱۹۳۱ به بعد پروژه مشهور F.S.A که مربوط به اداره کل حفاظت مزارع بود شکل گرفت. آنها جهت تحقیق در مورد شرایط کاری و زندگی کشاورزان و مزرعه داران آمریکا به عکاسان ماموریت های عکاسی می دادند و توانستند از این پروژه حدود ۲۷۰۰۰۰ عکس به دست آوردند. افرادی نظیر «آرتور روتشتاین» و «دورتالانگ» و «مارگارت بروک وایت» از عکاسانی بودند که در این پروژه شرکت داشتند. در حدود ۳۰ عکاس با این پروژه همکاری می کردند و این پروژه به بهترین پروژه عکاسی اجتماعی آن سالها تبدیل شد. البته روسای F.S.A تاکید داشتند که منظور آنها تهیه عکس های هنری نبوده و بیشتر بر جنبه های اجتماعی، اطلاعاتی و استنادی این پروژه تاکید داشته اند. با بکارگیری مستمر عکس های اجتماعی از اواخر سالهای ۱۹۳۰ به بعد در مجلات و نشریاتی مانند لایف این عکسها دارای شخصیتی مستقل شدند. شخصیتی متفاوت از عکس های توریستی و سیاحتی و یا حتی پرتره اما در برگیرنده تمامی جوانب این نوع از عکاسی نیز بودند. با گسترش و به کارگیری عکس در مجلات از طرفی و نفوذ و گسترش مجلات در زندگی مردم، عکاسی اجتماعی زیر شاخه دسته بندی کلی تری با عنوان عکاسی مطبوعات قرار گرفت که شامل عکاسی خبری نیز می شد .

images
جنگ جهانی دوم در سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵ به این روند رو به رشد کمک کرد. هر چند در زمان جنگ، عکاسی جنگ یا گزارش های مصور جنگی، بخش عمده ای را به خود اختصاص داده بود اما با پایان یافتن جنگ، عکس های اجتماعی و گزارش های تصویری مبتنی بر موضوعات اجتماعی بار دیگر جایگاه رو به رشد خود را در مجلات پیدا کرد. این روند تا دهه ۱۹۷۰ ادامه یافت و عکاسی تحت تاثیر اشکال جدیدی از رسانه های ارتباطی قرار گرفت.
شیوه های انجام یک پروژه اجتماعی
بهترین شیوه برای انجام یک پروژه اجتماعی این است که ابتدا در مورد موضوعی که می خواهید در مورد آن عکس برداری کنید، تصمیم بگیرید. این تصمیم گیری باید از یک علاقه مندی شخصی سرچشمه بگیرد. چنانچه شما به موضوع خود علاقه مند نباشید، موفقیت در انجام کار غیر قابل پذیرش است. شما می توانید از مراحل مختلف ساخت یک بنا تا زمانی که افراد مختلف در آن مستقر می شوند، عکاسی کنید. به طور مسلم شرایط چنین پروژه ای که حتما نگرش های اجتماعی نیز در آن حضور خواهد داشت، متفاوت است از نحوه انجام مراسم کفن و دفن در یک شهر.

n00004841-r-b-004
اولین مرحله یافتن یک موضوع اجتماعی است. که سخت ترین مراحل شروع یک پروژه است. البته این موضوعات می توانند در یک چشم بر هم زدن به ذهن ما خطور کنند اما به هر حال برای رسیدن به چنین مرحله ای باید تمرین و تجربه های زیادی در نحوه انتخاب موضوعات اجتماعی انجام دهید.
دومین مسئله در شروع یک پروژه عکاسی اجتماعی بعد از انتخاب موضوع مسئله آشنایی و گردآوری اطلاعات یا به عبارتی بخش تحقیقات در آن زمینه است که می تواند به دو صورت تحقیقات میدانی و تحقیقات نظری انجام شود. مثلاً فکر کنید که می خواهید از تمامی عکاسان شهر خود پرتره تهیه کنید. پس از انتخاب چنین موضوعی باید شروع کنید به گردآوری اطلاعات در مورد عکاسان شهر. یعنی آنهایی که در حال کار هستند و کسانی که کار عکاسی را کنار گذاشته اند و… به همین دلیل باید شروع کنید به جمع آوری اطلاعات میدانی. اطلاعاتی که دسته بندی و طبقه بندی نشده اند و در میان مردم پخش است و باید شما آنها را از طریق گفتگو، مصاحبه، دیدار از عکاسی ها و …. جمع آوری کنید. از طرف دیگر رجوع به منابع نظری مانند کتاب، مقالات و … در مورد عکاسی و عکاسان شهر شما می تواند جنبه های بسیار ناشناخته ای را از این موضوع برای شما آشکار کند.
در مورد موضوع حتما باید دارای اطلاعات درستی باشید تا بتوانید با جوانب مختلف آن برخورد کنید و دیدگاهی درست و منطقی در مورد موضوع خود داشته باشید. در چنین شرایطی است که شما می توانید راحت تر احساس خود را در عکس هایتان بروز دهید. این اطلاعات نحوه برخورد شما با جوانب مختلف موضوع را سامان می بخشد.
سومین مسئله این است که برای پروژه خود یک طرح کاری تهیه کنیم و بر اساس این طرح عکس های مهم و نقاط عطف پروژه خود را مشخص کنید . طرح شما باید دارای ساختار اصلی پروژه و موضوع شما باشد و وجوه مختلفی از موضوع را بنمایاند. آیا می توانید در مورد کودکان زیر ۱۲ سالی که در کارگاههای آهنگری کار می کنند طرحی را پایه ریزی کنید؟ آیا در طرح شما، محل زندگی آنان نیز به عنوان بخشی از پروژه وجود دارد یا خیر؟ یکی از وجوه دیگر این پروژه می تواند این باشد که آنها درآمدهایشان را چگونه هزینه می کنند؟ و وجوه بسیار متفاوت دیگر که شما می توانید در طرح خود به آن بپردازید.
چهارمین مرحله پس از طراحی روند تکاملی پروژه است که باید ذهن خود را آزاد بگذاریم و شروع به عکاسی تعداد زیادی عکس کنیم . سپس از میان این عکس ها می توانید، تعدادی عکس برگزینید و در مجموعه خود به کار ببرید. این روش کمک می کند تا شما با زوایای ناشناخته ای از موضوع خود آشنا شوید. زوایایی که حتی در هنگام تهیه طرح از نظر شما دور مانده اند. در جریان مراحل عکاسی می بایست دائماً عکسهای خوب را جدا کنید و روند در کنار هم قرارگیری آنها را مد نظر قرار دهید . این روند می تواند با اضافه شدن عکس های جدید و بهتر، تغییر کند و به طور دائم به سمت غنی تر شدن پیش برود. حتما در نظر داشته باشید که بینندگان عکس های شما، آنها را در کنار هم می بینند، در ذهن خود مقایسه می کنند و پس از دریافت، با برداشتی که از عکس های شما دارند، به ترتیب به جلو می روند.
حتماً از بین تمام عکس های زیادی که می گیرید، فقط تعدادی عکس خوب و قابل استفاده در ساختار پروژه تان خواهید داشت و قابل بکارگیری در مجموعه تان است. تعدادی از عکس های مجموعه شما باید حتما در بی خبری کامل سوژه و موضوع گرفته شوند. این عکس ها به ایجاد حس مستند بودن بسیار کمک می کنند. آیا شما می توانید به نحوی که این حس از عکس های شما گرفته نشود، صحنه ای را که می خواهید از آن عکس بگیرید، آماده کنید. مثل جابجایی در اشیا، ایجاد شرایط خاص برای موضوع دادن پزهای مناسب به موضوعات انسانی و…

IMG10093586
در عکاسی اجتماعی و خبری جایی برای آدمهای خجالتی وجود ندارد. باید آدمی ساس و نکته سنج نسبت به اتفاقات کوچک ولی قابل توجه باشید و از خود واکنش نشان دهید و خود را با هر موقعیتی تطبیق دهید. دوربین شما همیشه باید آماده باشد.
ابزار و وسایل عکاسی مستنى اجتماعی :
برای حضور در میان مردم بهتر است روشی را انتخاب کنید که کمترین جلب توجه را به خود معطوف کند. دوربین، خود به تنهایی می تواند باعث جلب نگاه ها و توجه مردم به سمت شما باشد. بنابراین، داشتن وسایل اضافی و ابزاری که باعث تشدید این موضوع می شوند، کار شما را دشوار می کند. داشتن یک دوربین ۳۵ میلیمتری با یک لنز زوم با فواصل کانونی میانی مثل ۷۰-۳۵ میلیمتری می تواند شرایط خوبی را برای شروع تهیه عکس های اجتماعی فراهم کند.
مهمترین مسئله حضور در میان مردم است. افراد عادی، ناخوادگاه و به راحتی می توانند ترس و تزلزل را در شما حس کنند و در چنین شرایطی حتما جنبه دفاعی به خود می گیرند. اگر شما به کار و تجربه ای که انجام می دهید، ایمان و اطمینان داشته باشید، آنها نیز این را دریافت کرده و با شما همراه خواهند شد. با مردم مودب باشید و اگر راضی نبودند که موضوع عکس شما باشند حتما این مسئله را در نظر گرفته و رعایت کنید. ایجاد ارتباط مناسب با افراد مختلف، روش های گوناگونی را می طلبد که در هنگان تجربه های اولیه شما، به دست خواهد آمد. از عکاسی کردن از مردم هراس نداشته باشید آنها پدران، برادران، خواهران و یا مادران شما و یا دوستان و همشهریان شما هستند. رعایت احترام و ادب از جانب شما بزرگترین پشتوانه شماست.

اما چطور عکاس های مستند را شکار کنیم ؟

برای آموزش دانستن نکات مهم در عکاسی مستند درس های را در قالب سوال و پرسش از الیوت ارویت که سایت erickimphotography.com با ایشان انجام داده است را با هم مرور می کنیم.

به نظر ما این بهترین اموزش در این ژانر عکاسی است.

elliot-erwitt-01-800x415

الیوت ارویت

اگر تا بحال نام الیوت اِرویت را نشنیده باشید، به طور حتم عکسهای زیبای او را در دنیا دیده اید. عکس هایی که در طول تاریخ در شرایط مختلف اجتماعی ثبت شده اند. چیزی که در عکس های زیبای این عکاس بسیار دلنشین است احساسات زیبای انسانی است که به خوبی در آثار ایشان به چشم می خورد، الیوت ارویت، عکاس ۸۶ ساله فرانسوی، یکی از نامداران تاریخ عکاسی مستند و شهری (خیابانی) است. وی با داشتن حدود ۷۰ سال فعالیت در حوزه عکاسی مستند، یکی از اعضای اصلی آژانس عکس مگنوم نیز به شمار می‌رود

۱ . خیلی مقید به برنامه‌ریزی نشوید!

گزارشگر: یکی از پروژ‌ه‌های معروفی که شما انجام داده‌اید، «سگ» بوده است. آیا نکته ی مدنظر شما در این مجموعه، رابطه بین سگ و انسان بوده است؟
ارویت: هیچ وقت با در نظر داشتن یک موضوع ویژه شروع به عکاسی نمی‌کنم، تنها به آنچه که می‌بینم واکنش نشان می‌دهم. من هیچ‌ برنامه ویژه‌ای برای عکاسی از سگ‌ها نداشتم. تعداد زیادی عکس از مردم دارم و تعداد کمی هم از گربه‌ها، اما سگ‌ها برایم جذاب‌تر بودند.

USA. New York. 2000.

.USA. New York. 2000

نکته مهم : ارویت روش ویژه‌ای برای کار بر روی عکس‌هایش و همچنین تهیه کتاب‌هایش داشت. روش او به این شکل بود که ابتدا بیرون می‌رفت و شروع به عکاسی از هر آنچه که برایش جذاب به نظر می‌آمد می‌کرد. سپس به عکس‌هایی که تهیه کرده بود مراجعه کرده و از بین آنها، عکس‌هایی که موضوع یا شرایط مشترکی داشتند را برای قرار گرفتن در یک کتاب انتخاب می‌کرد.
به نظر می‌آید متد مناسبی که بتوان از این حرف‌ها برداشت کرد این است؛ با در نظر داشتن یک ایده شروع به عکاسی کنیم، و در عین حال موضوعات و لحظه‌های جذابی که در کنارمان در حال گذر هستند را نیز از دست ندهیم.
البته انتخاب روش کار از بین حالات گفته شده بستگی به خودتان دارد. اگر ترجیحتان بیشتر بر روی یک هدف، ساختار و زمینه است، پس‌زمینه فکریتان را الگوی کاری خود قرار داده و عکاسی کنید. اما اگر خود را از این قید و بندهای فکری رها دانسته و علاقه‌ای به محدود کردن کار خود ندارید، بهتر است مانند ارویت، تنها به آنچه که می‌بینید واکنش نشان دهید.
البته توصیه بهتر این است که هر دو روش را امتحان کنید – حتی می‌توانید از ترکیب این دو روش نیز استفاده کنید – سپس با دیدن نتیجه کار، روش مناسب برای خود را انتخاب کنید.

۲. «ولگردی» کنید!

یکی از مهم‌ ترین چیز‌ ها در مورد عکاسی خیابانی، این است که باید در سطح شهر «ولگردی» کنید. بهترین و جذاب‌ ترین صحنه‌ها برای عکاسی در زمانی غیرقابل پیش بینی اتفاق می‌افتند و برای شکار آنها باید به به قدم زدن بی هدف در خیابان‌ ها و سطح شهر بپردازید.

گزارشگر: روش شما برای عکاسی از یک شهر چگونه است؟ آیا با یک برنامه‌ریزی قبلی عمل می‌کنید، یا تنها به قدم زدن می‌پردازید و تماشا می‌کنید؟
ارویت: من فقط «ولگردی» می‌کنم! در مورد کتاب عکس خودم درباره «ایتالیا»؛ من حداقل سالی ۲ یا ۳ بار به ایتالیا میرم و می‌توانم بگویم که ایتالیایی زبان اول من است. این کتاب تعدادی از عکس‌ های من از رم را شامل می‌شود. تعداد کتاب‌ هایی که در مورد رم وجود دارد کم نیست، اما کتاب من دیدگاه شخصی من در مورد رم است. این کتاب شامل بنا های یادبود، کاخ‌ ها و البته از زندگی و مردم است.

PAR116905-660x441

نکته مهم : مساله‌ای که وجود دارد این است که عکاسان باید از اینکه مانند یک گردشگر باشند اجتناب کنند. یکی از بدترین چیز‌هایی که در مورد عکاسی به سبک توریست‌ها وجود دارد این است که آنها کاملاً قابل پیش‌بینی، تکراری و غیر جذاب هستند. البته دیدن بنا های تاریخی و مقبره‌ها و مناظر هیچ ایرادی ندارد، اما سعی کنید عکس‌ های جذابی هم از آنها تهیه کنید.
نوبت بعد که قصد عکاسی از خیابان‌ ها و سطح شهر (حتی در سفر) را داشتید،‌ خود را از قید و بندها رها کنید و اجازه دهید غریزه تان شما را رهبری کند. به خیابان‌ هایی بروید که کسی به آنجا نمی‌ رود، و اگر کمی خوش‌شانس باشید، صحنه‌هایی را شکار می‌کنید که پیش از این توسط کسی ثبت نشده است. چون کسی قبل از شما در آنجا عکاسی نکرده است.

۳. فقط از مردم عکاسی نکنید!

به واقع بنده فکر میکنم ما گاهی فراموش می‌کنیم که از سوژه‌ای غیر از مردم هم عکاسی کنیم. البته اصلی‌ترین موضوع‌ عکس‌های خیابانی مردم هستند، اما مردم تنها سوژه آنها نیستند.
در برخی از بهترین عکس‌های الیوت ارویت هیچ انسانی حضور ندارد، اما به بیان شخصی او «مصادیق وجود انسان» وجود دارد.

گزارشگر: آیا مردم اصلی‌ ترین مسئله مورد توجه شماست؟
ارویت: مصادیق وجود انسان؛ که هم شامل مردم می‌شود و هم کارهایی که مردم انجام می‌دهند.

NYC17120

نکته مهم : منظور ارویت از «مصادیق وجود انسان» چیست؟ منظور او عکسی است که در آن وجود انسان احساس شود. حال این می‌تواند با حضور انسان در عکس رقم بخورد، یا نه.
برای مثال یکی از عکس‌ های بسیار قدرتمندی که از ارویت دیده شده، عکسی است از مجسمه مسیح بر صلیب در کنار بیلبورد تبلیغاتی پپسی (عکس بالا). به نظر من این عکس انتقادی است به فرهنگ مردم غرب. کدام عقل سلیمی تبلیغات یک نوشیدنی را در کنار مجسمه مسیح قرار می‌دهد؟
پس زمانی که در خیابان‌ ها قدم می‌زنید، تمام توجه خود را معطوف مردم نکنید. حواستان به عناصری باشد که با در کنار هم قرارگرفتنشان قسمتی از هویت اجتماعی بیان می‌شود. این حالت بطور مثال زمانی می‌تواند اتفاق بیافتد که شما رابطه‌ای بین بیلبورد‌ های تبلیغاتی و آنچه که در کنار آنها روی زمین در حال وقوع است پیدا کنید.

۴. برای شرایط متفاوت از دوربین‌های متفاوت استفاده کنید

یکی از سوالاتی که در این چند سال در حوزه عکاسی مطرح است، تفاوت بین عکاسی دیجیتال و عکاسی آنالوگ یا همان فیلم است. طرفداران هر دو حوزه نکات مثبت و منفی را مطرح می‌کنند و نهایتاً یکی را انتخاب می‌کنند. البته باید قبول کر که با «فیلم» با تمام حسن‌هایش دیگر در عکاسی تقریباً بطور کامل کنار گذاشته شده است.
به نظر می‌آید که انتخاب نوع لنز یا دوربین کاملاً شخصی است. اما مساله این است که در این زمینه‌ها نباید به یک تفکر خاص چسبید و باید منعطف عمل کرد.
برای مثال ارویت از هر دو گونه عکاسی دیجیتال و آنالوگ استفاده کرده است. او برای کارهای تبلیغاتی و تجاری از دوربین دیجیتال استفاده می‌کند و برای کارهای شخصی‌اش از «فیلم».

گزارشگر : یکی از مباحثی که این روزها در عکاسی مطرح است، استفاده از دوربین عکاسی دیجیتال است. آیا شما از دوربین دیجیتال استفاده می‌کنید؟
ارویت : من از دوربین دیجیتال استفاده می‌کنم، اما فقط برای کارهایی که سفارش می‌گیرم. برای کارهای خودم، خیر. وقتی قصد ارائه یک پروژه را داشته باشید، دوربین دیجیتال کارآمدتر بوده و کاربری راحت‌تری دارد.

۵ . برای گرفتن یک عکس وقت بگذارید

PAR55341

هرگاه که پای صحبت‌ های عکاسان بزرگ بنشینید، می‌بینید که آنها همگی آرزو داشتند که وقت بیشتری برای گرفتن عکس داشته باشند. با داشتن خانواده، شغل تمام وقت و دردسر‌ های دیگر، زمان کمی برای گرفتن عکس باقی می‌ماند.
یکی از مسائل مهمی که در این میان پیش می‌آید، نحوه مدیریت زمان برای گرفتن عکس است.

گزارشگر: درحال حاضر چه چیزی برای تو مهم است؟
ارویت: مساله مهم مدیریت زمان است، چون براحتی در حال گذر است. خیلی اتفاقات در اطراف شما رخ می‌دهد که در انجام کاری که دوست داری انجام دهی خلل ایجاد می‌کند. کاری که من دوست دارم انجام دهم عکاسی است. مدیریت زمان، به اندازه عکاسی پیچیده است.

۶ . عکس‌ها را روی زمین پهن کنید، بعد انتخاب کنید

ارویت در طول فعالیت عکاسی خود صدهاهزار عکس ثبت کرده است. او چگونه این تعداد عکس را دیده و چطور از بین آنها تعدادی را برای چاپ در یک کتاب انتخاب می‌کند؟ او در مصاحبه خود در مورد چاپ کتاب عکس‌های رنگی خود، روش شخصی‌اش برای این کار را بیان می‌کند؛

گزارشگر : چگونه از بین بیش از نیم میلیون عکس، ۴۲۰ عکس را برای چاپ در این کتاب انتخاب کردی؟
ارویت : من برای این کار از کمک یک تیم استفاده می‌کنم. تعداد زیادی از عکس‌ها بر روی حافظه‌ کامپیوتر قرار دارد که در طولانی مدت به راحتی قابل دسترس بوده‌اند. تعدادی از آنها انتخاب می‌شوند و از آنها چاپ‌های کوچکی گرفته می‌شود. سپس این عکس‌های چاپ شده را روی زمین قرار می‌دهیم و به کمک یکدیگر، عمل حذف و انتخاب را انجام می‌دهیم تا به تعداد عکس مورد نظر خود برسیم.
گزارشگر : با توجه به اینکه عکس‌ها برای چاپ در کتاب باید در کنار هم چیده شوند، چگونه نحوه این چیدن را انتخاب می‌کنید؟
ارویت : من از طراحی به نام استوارت اسمیت که از لندن آمده است برای این کار کمک می‌گیرم. ما عکس‌ها را بر روی زمین می‌گذاریم و با چیدن آنها کنار یکدیگر، به نتیجه نهایی می‌رسیم.

۰٫۹۷۲۰۶۵۰۰۱۳۸۵۷۵۰۶۷۲_pixnaz_info

تصویری زیبا از سرباز روسی مشغول نواختن پیانو در جنگ چچن سال ۹۳

۷ . به فکر افزایش مهارت‌های خود باشید

گزارشگر : تو نزدیک به هفت دهه با دوربین عکاسی خود به نقاط مختلف دنیا سفر کردی و عکس‌های زیادی گرفتی. هنوز در اطراف خودت به دنبال صحنه‌هایی برای عکس گرفتن هستی؟ یا شده که هیچ‌وقت از دقت کردن به اطرافت خسته شوی؟
ارویت ‌: تجه و دقت به محیط پیرامون – چه با داشتن دوربین و چه بدون دوربین – یکی از اساسی‌ترین چیز‌هایی است که یک عکاس باید بداند. من هیچ‌گاه از توجه به محیط پیرامونم خسته نمی‌شوم، هرچند که شاید درحال حاضر امکان تحرک و عکاسی‌های پیاپی برایم وجود ندراد.

با اینکه الیوت ارویت هیچ یک از عکس‌های خود را بصورت ویژه دوست ندارد، اما یکی از بزرگ‌ترین عکاس‌های تاریخ، عکاس مورد علاقه اوست؛ هنری کارتیه برسون. او توصیف بسیار جذابی از عکسی از برسون که او را مجذوب عکاسی کرد دارد.

گزارشگر : چه کسی عکاس مورد علاقه‌ات است؟
ارویت : نماد طلایی همیشگی تاریخ عکاسی، هنری کارتیه برسون.
گزارشگز : آیا عکسی از او هست که بصورت ویژه دوستش داشته باشی؟
ارویت : بله، یکی از عکس‌های کارتیه برسون هست که باعث شد من عکاسی را شروع کنم. عکسی هست که برای من توصیف آن در کلمات سخت است. این عکس در سال ۱۹۳۲ و در یک ایستگاه قطار گرفته شده است.
گزارشگر : چه چیزی در مورد این عکس هست که باعث شده است دوربین به دست بگیری و شروع به عکاسی کنی؟ می‌توانی کمی بیشتر در مورد عکس‌های کارتیه برسون توضیح دهی و بگویی که چگونه توجه تو را به عکاسی جلب کرده‌اند؟ آیا برسون هم مانند رابرت کاپا معلم تو بوده است؟
ارویت : این عکس بسیار تاثیرگذار و با احساس است. همچنین، این عکس از یک نظاره‌گری ساده عکاس بوجود آمده است. فکر می‌کنم گرفتن چنین عکس زنده‌ای برای هرکسی وسوسه کننده است. کاپا عکس‌های من را دیده و پسندید و نقش موثری در ورود من به آژانس عکس مگنوم داشت.

۰٫۹۴۸۱۷۳۰۰۱۳۸۵۷۵۰۶۷۲_pixnaz_info

تصویر سربازان روسی که آماده نبرد کورسک در جولای سال ۴۳ میباشد.

۸ . اجازه دهید سبک کاریتان، خودبخود نمایان شود

سوالی که اغلب عکاسان بدنبال پاسخ برای آن می‌گردند این است که چگونه سبک شخصی خود را پیدا کنند. باید بدون اینکه فلسفه خاصی از عکاسی را دنبال کنید، شروع به عکاسی کرده و اجازه دهید عکس‌ هایتان سبک شخصی شما را بسازند.

گزارشگر: چه زمانی احساس کردی سبک شخصی‌ات به اندازه کافی کامل شده، و نیازی به این نیست که از قهرمانان هنریت پیروی کنی؟
ارویت: من در خودآگاه خودم هیچ سبک بصری ویژه‌ای ندارم، فقط عکسی می‌کنم. قهرمانان هنری من نقاشان هستند، اما من نقاشی نمی‌ کنم، عکس می‌گیرم.
گزارشگر: با این وجود فکر نمی‌کنی که سبک تو به سبک عکاسان معاصرت نزدیک است؟
ارویت: شبیه بودن سبک، آخرین مساله‌ ایست که من به آن فکر می‌کنم. در دوره من عکاسان زیادی هستند که من کار برخی از آنها را دست دارم و برخی را نه! برای من فرم و محتوا اهمیت دارد.

نکته مهم : در عکاسی بسیار مهم است که سبک شخصی معینی برای کار داشته باشید. با این حال فکر می‌کنم که هرقدر سعی در نزدیک شدن به سبک شخصی داشته باشید، از آن دور خواهید شد. راه درست پیدا کردن سبک شخصی این است که بیرون بروید و شروع به عکاسی کنید و اجازه دهید سبک شخصی شما بروز پیدا کند.
تا زمانی که از پیدا کردن سبک شخصیتان مطمئن نشده‌اید، تنها راهی که باید در آن تلاش کنید، عکاسی است. باز هم باید عکاسی کنید تا آنقدر عکس خوب داشته باشید که بتوانید بر اساس آنها سبک شخصی خود را پیدا کنید. اما فراموش نکنید که سبک شخصی نباید شما را محدود کند. همچنان فرم و محتوا هستند که باید برای شما اهمیت داشته باشند. اجازه دهید سبک شخصی به ناخودآگاه شما برود و پنهانی بر عکس‌های شما سایه افکند.

۰٫۹۶۲۵۶۲۰۰۱۳۸۵۷۵۰۶۷۲_pixnaz_info

شما پسری پنج ساله در کولی سنت ژاک را در حال کشیدن سیگار که البته در این ولایت امری طبیعی تلقی میشد، می بینید

تمرین : از کوچه، بازارچه نزدیک به محل زندگی خود شروع کنید. از مردم عکس بگیرید و سعی کنید در عکس های خود شخصیت، شغل و شرایط کاری و زندگی این افراد را به تصویر بکشانید.

یک فرد، یک شغل یا یک موضوع اجتماعی را انتخاب کنید و بصورت پروژه ای و مکرر از آن عکس تهیه کنید. و پس از انتخاب عکس های برتر مطالبی را یادداشت نمایید. و با مجموعه خود همراه کنید.
یکی از صنایع دستی و هنر های سنتی شهر خود را در نظر بسلامظد و از آن مجموعه عکس تهیه کنید.
یکی از آداب و رسوم مربوط به شهر محل زندگی خود و یا آداب و رسوم ملی کشورتان را انتخاب کنید و از انجام مراسم و چگونگی شکل گیری این آداب عکس و مطلب تهیه کنید .

آیا شما هم به این سبک علاقه دارید؟ تمایل دارید که این سبک را به عنوان سبک اصلی خود انتخاب کنید؟

عکاسان نام دیگری که برای این سبک انتخاب کرده اند ( حقیقت ) است ، زیرا این سبک جز به بیان وقایع اطراف زندگی بشری کاری را انجام نمی دهد، در سر تا سر دنیا عکس های تاثییر گذار زیادی شکار شده اند که دیدن تک تک آنها در یک لحظه حس عجیبی را به بیننده القا می کنند،

سعی کردم مطالبی کاملی گرد هم بیارم . انشالله مفید واقع بشه .

موفق باشید .

4 Responses

  1. ارسلان

    من هر موقع میرم بیرون اگه سوژه خوبی برا عکاسی پیدا کنم عکس میگیرم،پروانه،گل،ساختمان نیمه کاره،کارگران،از هر کدوم ۸,۹تا عکس میگیرم تا یکی دوتا خوب بشه،ولی یه بار خواستم از زنبور عسل عکس بگیرم نشد(شانس آوردم :-D )

    پاسخ

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Developed by Nasour Naghipour